Yvon, (Von) de Diva en haar zus, Diana, (Di) de stille kracht,
begonnen al vroeg te zingen tijdens de -verplichte- afwas en dat klonk volgens hunnie Pa en Ma best wel lekker.
De eerste keer dat deze zussen door een microfoon zongen vielen beiden nog onder de Zuurballenwet (13 en 15 jaar). Dit was bij de muziek/theatergroep Funky Village.
Later zongen zij bij Double Face, in de bluesrock band Busted en in Wannabee. In de laatste band speelden ze echte vrouwenrock met ballen, mmmmmmmmm, (geen zuurballen). Diana ging in deze band ook gitaar spelen en doet dat nog steeds.
Beide zussen zijn de frontvrouwen van de band. De Diva is al zingend de (t)rots in de branding terwijl de stille kracht haar zus ook nog eens met backing-vocals ondersteunt.




Sjaak, the fender-fucker, (what's in a name?)
speelt sinds 1990 -eindelijk- een beetje serieus gitaar.
Eerst werd met "Dragline" en "Look at Little Sister" de groten der blues gecoverd maar het is nu de beurt aan bekenden in de popmuziek om te worden nagespeeld. Met deze move gaat er voor hem op gitaargebied een ganse wereld open. Legendarische muziekstukken komen binnen speelbereik.
Zijn gitaar is in de repertoirekeuze, naast zang, prominent aanwezig. De ene keer vol has, de andere keer ingetoguh. Het is een volledig nieuwe wereld voor hem, maar wel een met uitdaging!
Een Fender strat+ wordt via een compressor-sustainer zonder omwegen gepenetreerd in een Mesa-boogie mark IV. Deze stand is heel basic, maar je houdt er een goed mainstream geluid aan over.
See you on the next gig. . . .





Onslow, the shuffle king,
op drums.
Een vette groove, lido-shuffle of recht-toe-recht-aan ZZ top hakken-op-de-muur. Wat is drummen toch heerlijk, vooral op zijn Drum Workshop Collector's series Custom Crafted Tobacco Burst set met 24k golden hardware. Een 22" x 20" bassdrum zet de beat, als het moet met een d-drum trigger, Alesis DM5 module en Mackie SWA 1301 actieve subwoofer. Zildjian mastersounds 13" hihats en een 20"K custom ride maken het karwei af.
En dan niet te lang pauzeren natuurlijk, daar heeft de shuffle king een hekel aan. Gassen met die hap. . . .





Eli(b)as, de pompbediende,
kocht ongeveer 20 jaar geleden zijn eerste bas, een Ibanez. Nu speelt hij liever op zijn vintage Fender jazz bas. Deze basgitaar plugt hij in een Eden cabinet, volumeknop op 120 en dan komt die vette knorrrrr. Heerlijk!!! Pompen maar. . . en smeren die machine.
Is muzikaal ook nog steeds verliefd tot achter zijn oren. Z'n grootste inspiratiebron is voor altijd Keith Ferguson (T-birds).
Hij staat met Onslow in de machinekamer en samen grooven en pompen ze de band door ieder stormachtig optreden tot in de veilige thuishaven.





Marcellus Wellus, the heliumboy,
is het 6e lid van de band.
Hij is de man die ons geluid in de gaten houdt als we spelen en en passant zijn ogen ook de kost geeft.
Hij "doet" al jaren ons geluid heeft veel geleerd en raakt nooit uitgeleerd. Van kroeg tot feesttent, hij doet altijd zijn uuterste best een lekker, prettig aan te horen geluid te mixen.
Het is er nooit van gekomen om zelf muziek te maken. Hij heeft wel een drumstel maar dat staat al jaren op zolder onder het stof. (Gelukkig voor ons, en voor jullie ook!!)